دستاوردهای عظیم (۳۳): اثر رایلی؛ چرا آسمان آبی است؟
45 دقیقه پیش ارسال شده

در یک روز آفتابی بدون ابر به رنگ آسمان آبی دیده می‌شود، چرا که مولکول‌های موجود در هوا نور آبی را بیشتر از نور قرمز پراکنده می‌کنند. آسمان هنگام غروب خورشید قرمز به نظر می‌رسد زیرا رنگ آبی پراکنده شده و دور از خط دید است.
نور سفید خورشید ترکیبی از تمام رنگ‌های رنگین‌کمان است. آیزاک نیوتون اولین کسی بود که با استفاده از منشور و جدا کردن رنگ‌‌های نور طیف رنگی را مشاهده کرد. رنگ‌های نور با طول موج‌های مختلف خود از هم تفکیک می‌شوند. طیف مرئی، از نور قرمز با طول موج حدود ۷۲۰ نانومتر، تا بنفش با طول موج حدود ۳۸۰ نانومترتشکیل شده است که رنگ‌های نارنجی، زرد، سبز، آبی و نیلی ما بین آن‌ها قرار دارند. سه نوع گیرنده‌ی مختلف شبکیه‌ی چشم انسان قویاً به رنگ‌های قرمز، آبی و سبز حساسیت دارند و دید رنگی را به وجود می‌آورند.

اثر تیندال و پراکندگی رایلی

گام اول برای توضیح صحیح رنگ آسمان توسط جان تیندال در سال ۱۸۵۹ برداشته شد. تیندال پی برد که وقتی نور از مایع شفاف حاوی ذرات کوچک معلق عبور می‌کند، طول موج‌های کوتاه آبی بیشتر از قرمز پراکنده می‌شوند. می‌توان با پرتو نور سفیدی که از مخزن آب مخلوط با شیر یا صابون عبور می‌کند، این اثر را نشان داد. اگر از کنار به این مخزن نگاه کنیم پراکندگی نور آبی را مشاهده می‌کنیم اما نور خروجی از مخزن بلافاصله در محل خروج قرمز دیده می‌شود. نور پراکنده نیز می‌تواند با استفاده از یک فیلتر نور پلاریزه قطبی شود، درست همانطور که آبی آسمان از پشت عینک‌های آفتابی پلاریزه عمیق‌تر به نظر می‌رسد.


مقاله مرتبط: عینک آفتابی خوب چه ویژگی‌هایی دارد؟


درست این است که این کشف را به تیندال نسبت دهیم اما اعتبار آن بیشتر به نام لرد رایلی است که چند سال بعد از تیندال، مطالعات دقیق‌تری روی این امواج انجام داد. او نشان داد که مقدار نور پراکنده‌شده با توان چهارم طول موج برای ذرات به اندازه‌ی کافی کوچک نسبت معکوس دارد ۱۰~= ۴(۷۰۰/۴۰۰). بنابراین ذرات کوچک طول موج‌های کوتاه را بسیار بیشتر از طول موج‌های بلند پراکنده می‌کنند بنابراین طول موج آبی حدود ۱۰ برابر بیشتر از رنگ قرمز پراکنده می‌شود.

گرد و غبار یا مولکول؟

به نظر رایلی و تیندال رنگ آبی آسمان به دلیل ذرات کوچک گرد و غبار و قطرات بخار آب موجود در اتمسفر بود. حتی امروزه نیز بعضی به اشتباه اینگونه فکر می‌کنند. دانشمندان بعداً متوجه شدند که اگر این موضوع درست بود، هنگام رطوبت و هوای شرجی باید تغییر رنگ بیشتر از آنچه شاهد هستیم می‌دیدیم. مولکول‌های اکسیژن و نیتروژن موجود در هوا برای این پراکندگی کافی هستند. این پرونده در نهایت توسط انیشتین در سال ۱۹۱۱ حل شد، که فرمول دقیق پراکندگی نور از مولکول‌ها را محاسبه کرد؛ که با ازمایش‌های تجربی سازگار بود. مولکول‌ها قادر به پراکنده کردن نور هستند؛ چرا که میدان الکترومغناطیسی امواج نور باعث القای دو قطبی الکتریکی در مولکول‌ها می‌شوند.

+ دستاوردهای عظیم (۳۳): اثر رایلی؛ چرا آسمان آبی است؟
فیزیک تک – ​اعتیاد درد خاموش!
2 ساعت پیش ارسال شده

​اعتیاد درد خاموش!

حکومت افغانستان و دفتر جرایم و مواد مخدر سازمان ملل گزارش داده‌اند تولید مواد مخدر افغانستان در سال جاری میلادی ۸۷ درصد افزایش یافته است.
براساس این گزارش مشترک سالانه در سال ۲۰۱۷ مقدار مواد مخدر تولید شده افغانستان به صورت تخمینی به ۹ هزار تُن رسیده در حالی که این رقم در سال گذشته چهار هزار و ۸۰۰ تُن بوده است.
این گزارش می‌افزاید مجموع مساحت زمین زیر کشت این مواد هم از ۲۰۱ هزار هکتار به ۳۲۸ هزار هکتار در سال جاری رسیده است.
آمار ارائه شده نشان می‌دهد که برای اولین بار ساحات زیر کشت مواد مخدر در افغانستان به بیش از سیصد هزار هکتار افزایش یافته است. پیش از این بالاترین ارقام در این بخش، ساحاتی بیش از ۲۰۰ هزار هکتار زمین بوده است.
از سال ۱۹۹۴، سال گذشته برای سومین بار مساحت زمین زیر کشت تریاک در افغانستان به بالای ۲۰۰ هزار هکتار رسید. نخستین بار در سال ۲۰۰۹ این آمار به ۲۰۹ هزار رسید و در ۲۰۱۴ این آمار ۲۲۴ هزار هکتار بود.
این گزارش بیانگر آن است که کشت تریاک پربارتر شده و به طور متوسط از ۲۳.۸ کیلوگرم در هکتار در سال گذشته به بیش از ۲۷ کیلو گرم در هکتار رسیده است.
سید نجیب‌الله احمدی، رئیس سروی مواد مخدر وزارت مبارزه با مواد مخدر افغانستان، می‌افزاید در سالی که گذشت ارزش مواد مخدر افغانستان در حدود ۶٫۶ میلیارد دالر بوده که از این میان ۱٫۴ میلیارد آن به دهاقین پرداخت شده‌است.
وی تاکید می‌کند حکومت و همکاران بین‌المللی‌اش تاهنوز نتوانسته‌اند یک بدیل قناعت بخش برای دهاقین در افغانستان پیدا کنند.
نجیب‌الله احمدی اذعان می‌کند همکاری امریکا در مبارزه با مواد مخدر در افغانستان صادقانه نیست؛ سازمان ملل هم به طور شفاف کار نکرده‌است.
« ریشه اصلی در تقاضای مواد مخدر افغانستان در بیرون از کشور است؛ سازمان ملل و امریکا باید برای دولت افغانستان مشخص کند که مواد مخدر تولید شده در افغانستان در کجا و توسط چه کسانی مصرف می‌شود.»
رئیس سروی مواد مخدر وزارت  مبارزه با مواد مخدر کشور می‌گوید کشورهای مبدا و مقصد، هم‌مرز، منطقه و کشورهای فرامنطقه باید در مبارزه با مواد مخدر هم‌فکری و اقدام کنند. 
سید نجیب‌الله احمدی تاکید می‌کند:« مواد مخدر با تروریزم رابطه مستقیم دارد؛ ۹۳ درصد مناطق زیرکشت تریاک، ناامن نیز هست. در بیشتر ولسوالی‌ها از ۱۷۶ ولسوالی زیرکشت تریاک در افغانستان اکنون درگیری وجود دارد.» 
وی یادآور می‌شود اقدامات حکومتی در سال جاری می‌تواند کشت و تولید مواد مخدر را کاهش ‌دهد؛ رئیس جمهور با والیان ۳۴ ولایت کشور صحبت کرده و جلسات ویژه داشته‌است. قانون مبارزه با مواد مخدر تعدیل و آگاهی‌های عامه صورت گرفته‌است. 
نجیب‌الله احمدی در گفت‌وگو با تلویزیون طلوع همکاری رئیس میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی در مبارزه با مواد مخدر را می‌ستاید.  

+ فیزیک تک – ​اعتیاد درد خاموش!
تغییر ذهنیت: برای رسیدن به موفقیت باید بعضی از افکار را دور بریزید
4 ساعت پیش ارسال شده

آیا شما می‌توانید روش خود را در مورد خود و فکر خودتان تغییر دهید؟ یا احساس‌تان را فقط با تغییر افکار خود بهبود دهید؟ آیا تغییر ذهنیت منفی شدنی است؟

مغز شما قابل انعطاف و به طور دائم قابل تنظیم است. این امر (خوشبختانه) در طول زندگی، به شما توانایی یادگیری و انطباق می‌دهد. اما، گاهی اوقات، الگوهای تفکرتان، از شما فرد بهتری می‌سازند.


مقاله مرتبط: ذهن نا امید ما: آیا مغزهای ما تکامل یافته‌اند تا آیه یأس بخوانند؟


ذهنیت ثابت

در طول زندگی، مردم احتمالا در مورد توانایی‌های شما نظر داده‌اند – پدر یا مادری که گفته‌اند شما باهوش هستید، معلمی که استعداد شما را در ریاضی تشخیص می‌دهد، رئیسی که شما را سخت‌کوش می‌نامد.

با گذشت زمان، این پیام‌ها می‌توانند ذهنیت شما را نسبت به خودتان تشکیل دهند. مردم شما را باهوش می‌دانند، بنابراین باید باشید. در نهایت این دیدگاه از خود، شما را در شکست یا انتقادات اجتناب ناپذیر زندگی می‌اندازد. پس چه اتفاقی می‌افتد؟

ذهن ثابت، اشتباهات و شکست‌های معمول را به عنوان یک نقص شخصی یا عدم توانایی تفسیر می‌کند. این نتیجه در:

  • احساسات منفی
  • شک به خود
  • سرزنش دیگران
  • سریع تسلیم شدن
  • اجتناب از چالش‌ها در آینده

خوشبختانه، فکر شما برای زندگی نباید ثابت باشد.


مقاله مرتبط: ۵ نکته ذهنی برای یک زندگی متعادل


اندیشه رشد

ذهنیت رشد را وارد جامعه کنید. مردم با این چشم انداز متوجه می‌شوند که می‌توانند توانایی‌های خود را توسعه دهند و آن‌ها را با مواقع مختلف سازگار کند. آن‌ها می‌دانند اشتباه اجتناب ناپذیر است، که به آن‌ها کمک می‌کند تا سریعتر از ناکامی‌ها بهبود یابند.

ارزش‌های ذهنیت رشد:

  •     تلاش برای دستیابی به اهداف
  •     فرصت برای یادگیری از اشتباهات
  •     چالش‌های جدید
  •     بازخورد ساختاری
  •     انعطاف پذیری در برابر مشکلات

ذهنیت رشد همراه با سلامت جسمی و روانی خوبی است و پیش بینی خوبی از موفقیت است. دانش آموزانی که دارای ذهنیت رشد هستند، به طور کامل با مدرسه ارتباط برقرار می‌کنند و در طول زمان نمرات خوب‌تری کسب می‌کنند.


مقاله مرتبط: تنفس چه تاثیری بر تمرکز ذهن دارد؟


ذهنیت را برای رشد تقویت کنید

بار بعدی که با یک چالش مواجه شدید، سعی کنید از هرکدام از این تاکتیک‌های ذهنیت رشد استفاده کنید.

درک کنید که مغز شما مانند یک عضله است – ورزش منظم آن را قوی تر می‌کند. چالش‌های جدید خود را به مغز برسانید. دانش جدید به خوردش دهید و در دوره‌های طولانی‌تر تمرکز کنید. این تمرینات ارتباطات جدید و چگال‌تری از نورون‌ها را ایجاد می‌کند که مغز شما را قوی‌تر می‌کند. همچنین از خود بپرسید که آیا چالش‌ها را به عنوان یک فرصت می‌بینید یا یک تهدید.

اعتماد به نفس خود را بالا ببرید و زمانی که چیزی آموخته‌اید چندین بار یاد‌آوری کنید و یادگیری خود را افزایش دادید. زماني بوده که شما ندانيد که چگونه کارها را انجام دهيد، سپس تمرين کرديد و بهتر شديد؟

سعی کنید یک تمرین «گفتن باور داشتن» داشته باشید. یک مبارزه را شناسایی کنید – شاید تمرین، صرفه جویی در پول و یا یک پروژه در محل کار باشد. تصور کنید نامه‌ای به شخص دیگری که با همان مسئله مبارزه می‌کند، می‌نویسید. چه پیشنهادی دارید؟ توضیح این که چگونه شخص دیگری می‌تواند پاسخ دهد، به یاد آوردی آن افکار را ساده‌تر می‌کند و باعث می‌شود خودتان به آن‌ها عمل کنید.

سعی کنید هر کدام از این افکار را به ذهن برگردانید تا ذهنیت رشد را شروع کنید.

فکر کنید “من کنجکاو هستم تا یاد بگیرم که  اگر این چالش را امتحان کنم، چه اتفاقی خواهد افتاد”. این باعث می‌شود که شما روی یک نتیجه یا انتظار خاص تمرکز نکنید.

اگر ۱۰۰٪ موفق به رسیدن به یک هدف نباشید، سعی کنید فکر کنید: “دفعه بعد که من این کار را انجام خواهم داد، یک روش متفاوت را امتحان خواهم کرد و آنچه را که برای اولین بار یادگرفتم، اعمال می‌کنم.”

پس از رسیدن به یک هدف یا اقدام، از خودتان بپرسید که چه کاری انجام دادید تا این اتفاق بیفتد. هنگام ورود به عمل، فرایند و ذهنیت را یادداشت کنید. تنظیم چشم‌انداز رشد به شما در برابر چالش‌ها و نتایج بهتر در طول زندگی کمک خواهد کرد. بنابراین بعضی فرصت‌های جدید را در زندگی خود بپذیرید و سپس از آن‌ها یاد بگیرید و رشد کنید.

+ تغییر ذهنیت: برای رسیدن به موفقیت باید بعضی از افکار را دور بریزید
مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» از آرش نراقی • فیزیک تک
5 ساعت پیش ارسال شده

مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» از آرش نراقی

مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» از آرش نراقی

۵ (۱۰۰%) ۱ vote

روشنفکران یا نواندیشان دینی در ایران پس از انقلاب اسلامی از جمله گروه های فکری و سیاسی بودند که کوشیدند در برابر نظریه ولایت مطلقه فقیه نظریه بدیلی برای یک حکومت مطلوب در جامعه ایرانی پیشنهاد کنند.

در این نوشتار مایلم به اختصار نکات برجسته نظریه حکومت روشنفکران یا نواندیشان دینی را توضیح دهم،‌ و بر آن مبنا درباره نقش ایشان در آینده سیاسی ایران پیشنهادهایی را در میان بگذارم. در بخش نخست به اختصار به نظرات دو تن از چهره های این جریان، عبدالکریم سروش و محسن کدیور، اشاره می کنم، در بخش دوم نظرات ایشان را به کوتاهی مورد بررسی قرار می دهم،‌ و در بخش سوم درباره جایگاه و نقش روشنفکری دینی در آینده سیاسی ایران پیشنهاداتی را مطرح خواهم کرد.

۱)

نظرات عبدالکریم سروش:

سروش از جمله کسانی است که در طول سالها فعالانه کوشیده است تا نظریه ای بدیل برای حکومت در جامعه ایرانی پیشنهاد کند. نظریه حکومت مطلوب او دو بخش اصلی دارد: بخش سیاسی، و بخش دینی. در بخش سیاسی سروش می کوشد تا ارکان نظریه حکومت خود را تشریح کند، و در بخش دینی می کوشد تا رابطه مطلوب این نوع حکومت را با دین روشن نماید.

الف. بخش سیاسی:

نظریه حکومت مطلوب سروش از منظر سیاسی خصوصا در تقابل با حکومت استبداد دینی (یا ولایت مطلقه فقیه) و حکومت استبداد غیردینی (سلطنت یا حکومت پادشاهی) مطرح شده است. از نظر سروش، مهمترین نقش حکومت پیش و بیش از هرچیز برآوردن نیازهای اولیه انسانها- مانند نیاز به غذا، مسکن، شغل، بهداشت، و غیره- است. به اعتقاد او، اگر این نیازهای ابتدایی برآورده شود، آنگاه انسانها مجالی می یابند تا به تأمین نیازهای ثانویه خود روی آورند.

اما حکومت مطلوبی که می تواند چنان مقصودی را برآورد باید بر بنیان نوعی سکولاریسم سیاسی یا “حکومت فرادینی” بنا شود. سکولاریسم سیاسی اقتضاء می کند که حکومتی اخلاقی در جامعه برپا شود که “نسبت به همه ادیان بی طرف باشد، هیچ حق ویژه ای به پیرو هیچ دین ویژه ای ندهد، پلورالیسم دینی و سیاسی را برسمیت بشناسد، برای همه حقوق برابر قائل باشد و قانون را برای همه یکسان اجراء کند.” بنابراین، سکولاریسم موردنظر سروش بر دو رکن اساسی بنا شده است: رکن مشروعیت (که تحقق آن در گرو تحقق عدالت است)، و رکن بی طرفی نظام سیاسی نسبت به فرقه های دینی و فکری.

اما کدام شکل حکومت، به اعتقاد سروش، می تواند بر این مبنا بنا شود و در کار مدیریت جامعه کامیاب شود؟ از نظر سروش دموکراسی بهترین شیوه حکومتی است که در دسترس آدمیان است. به اعتقاد او، دموکراسی روش “مدیریت کم خطا” بر “مردم حق مدار” است، و بهترین روش برای تحقق عدالت در جامعه است. در حکومت دموکراتیک مطلوب سروش نصب، نقد، و عزل حاکمان توسط مردم انجام شدنی است.

اما دموکراسی مورد نظر سروش گرچه سکولار است اما لیبرال نیست. سروش همواره قاطعانه از مخالفت با لیبرالیسم گفته است. او به صراحت معتقد است که “لیبرالیسم مخالف دین است.” و “اگر کسی اصل ولایت دین را مورد سؤال قرار دهد، به عمیقترین عرصه های لیبرالیسم پا نهاده است.” او به کرّات بر تفاوت بنیادین “جامعه دینی” و “جامعه لیبرال” تأکید می ورزد. به اعتقاد او در جامعه دینی، برخلاف جامعه لیبرال، پاره ای از امور ورای نقد و وارسی است. در جامعه دینی اصل تساوی حقوق مردم (برخلاف جامعه لیبرال) ممکن نیست، و به همین اعتبار است که “هیچ دین داری نمی تواند لیبرال باشد.”

از همین روست که او حکومت دموکراتیک مطلوب خود را در تمایز و بلکه در تقابل با لیبرالیسم تعریف می کند: “دموکراسی و لیبرالیسم یکی نیستند.””جامعه دموکرات دینی، جامعه‌ای است برخاسته از انفکاک منطقی دموکراسی و لیبرالیسم.” او در سالهای اخیر هم همچنان به نگاه منفی خود نسبت به لیبرالیسم وفادار مانده است،‌ و معتقد است که امروزه نشانه های آشکاری از بیماری و زوال لیبرالیسم در غرب به چشم می خورد. از نظر او مهمترین نشانه های بیماری و زوال لیبرالیسم را خصوصاً باید در قلمرو امر جنسی یافت، چیزی که وی از آن به “هوس رانی های اخلاقاً ناروایی” یاد می کند که امروزه تحت عنوان “حق” در جهان غرب روان شده است.

ب. بخش دینی:

سروش در مقام توضیح رابطه میان دین و سیاست به طور عام و حکومت به طور خاص، نخست میان دو نوع دخالت دین در امر سیاست تمایز می نهد: “دخالت حقیقی” و “دخالت حقوقی”. به اعتقاد او، دخالت حقیقی دین در امر سیاست در متن یک جامعه دینی امری اجتناب ناپذیر است.

بنابراین، خواه کسی این دخالت را مطلوب بداند خواه نه، در هر حال در متن یک جامعه دینی، دین رنگ خود را لاجرم به سیاست می زند. بنابراین، به اعتقاد سروش، این اسطوره ای خطاست که “دین به عرصه خصوصی متعلق است.” اما “دخالت حقوقی” دین در سیاست امر ناگزیری نیست. یعنی جامعه دینی می تواند تصمیم بگیرد که دین را مبنای قانون گذاری و مشروعیت بخشی سیاسی قرار بدهد یا ندهد. سروش دخالت حقیقی دین را در عرصه سیاست به عنوان یک امر واقع برسمیت می شناسد و می پذیرد، اما دخالت حقوقی دین را در امر سیاست (دست کم به نحو مستقیم و از بالا) مردود می داند، و به صراحت می گوید که “ارتباط حقوقی [میان دین و سیاست] را خوبست که قطع کنیم.”

اما آیا این بدان معناست که از منظر سروش دین نباید مطلقاً و به هیچ نحوی در عرصه سیاست و حکومت “دخالت حقوقی” بکند؟ حقیقت این است که به نظر نمی رسد مقصود سروش قطع کامل رابطه حقوقی دین و سیاست باشد. در آثار سروش حکومت مطلوب در جامعه دینی دو ویژگی دارد: نخست آنکه، دموکراتیک است، و دوّم آنکه، نسبت به دین باوری و دین ورزی بی تفاوت نیست، یعنی به نظر می رسد که حکومت به نوعی و در سطحی به امر دین متعهد است (و این امر دست کم در نگاه نخست با اقتضای “سکولار” بودن حکومت مطلوب سروش سازگار به نظر نمی رسد.) اما این “بی تفاوت نبودن”و “متعهد بودن” نسبت به امر دین به چه معناست؟ به نظر می رسد که در آثار سروش دست کم دو نظر کمابیش متفاوت در این خصوص بیان شده است: تلقی حداکثری، و تلقی حداقلی.

تلقی حداکثری: از نظر سروش متقدم در یک دموکراسی مطلوب دینی، حکومت موظف است که “قوانین قطعی و ضروری” دین را نقض نکند. یعنی در این حکومت مطلوب “سعی می شود قوانینی که با قوانین قطعی دینی منافات دارند به تصویب نرسند؛ این قوانین قطعی و ضروری هم در اسلام بسیار محدود هستند. فتاوی زیادی ممکن است وجود داشته باشد اما می توان به مهمترین آنها اکتفا کرد و حتی در صورت لزوم اجتهاد تازه کرد. همین ضامن اسلامی شدن قوانین است و بقیه دین به پایبندی قلبی خود مومنان باز می گردد که چقدر در عمل به شریعت اهتمام دارند.” در اینجا به نظر می رسد که “مشروعیت دینی” حکومت دموکراتیک از بالا تأمین می شود، یعنی حکومت برگزیده جامعه دینی از بالا بر نظام حقوقی نظارت می کند مبادا قانون یا سیاستی با مسلمات دین اسلام به تعارض افتد.

تلقی حداقلی: اما به نظر می رسد که سروش در سالهای اخیر تقریر کمابیش متفاوتی از نظر خود در خصوص رابطه حقوقی میان حکومت و دین ارائه می کند. به اعتقاد سروش متأخر، در یک دموکراسی مطلوب دینی،‌ حکومت قائل به پلورالیسم دینی است، و لذا “از همه ادیان در قانونگذاری” بهره می جوید. او این نوع حکومت را “فرادینی” می نامد. اما در یک حکومت فرادینی نحوه “بهره جستن” از آموزه ها و ارزشهای دین در نظام حقوقی جامعه چیست؟

در اینجا به نظر می رسد که “مشروعیت دینی” حکومت دموکراتیک از پایین تأمین می شود، یعنی خود جامعه، از طریق فرآیندهای دموکراتیک، می کوشد تا نظام حقوقی را با باورها و ارزشهای دینی خود سازگاری بخشد. سروش در این باره می نویسد: “همه چیز در اینجا به جامعه دیندار برمی گردد . حکومت جامعه را دینی نمی کند، برعکس جامعه حکومت را دینی می کند. چون حکومت فرزندی میوه ای و محصولی و پیامدی و بازتابی از جامعه است. و جامعه اگر از سر شوق و ایمان دیندار بود، حکومتش هم رنگ آن را می پذیرد. لذا حکومت دینی یک “است” است ، نه یک “باید”. به معنی اینکه جامعه نمی گوید حکومت باید دینی باشد، بلکه می گوید حکومت فرزند من “است” و چون من دینی ام، آن هم خواه ناخواه دینی است. و البته اگر جامعه دینی نبود، حکومت هم دینی نخواهد شد و باید و نباید کسی در اینجا عمل نمی کند.”

نظرات محسن کدیور:

به نظر می رسد که میان اساس نظرات سروش و کدیور در خصوص ماهیت و ساخت یک حکومت مطلوب در متن یک جامعه دینی تفاوت چشمگیری وجود نداشته باشد. نظریه حکومت مطلوب کدیور را هم می توان در دو بخش سیاسی و دینی بررسی کند:

بخش سیاسی:

کدیور هم حکومت مطلوب جامعه را شکلی از دموکراسی می داند. از نظر او دموکراسی دو رکن اساسی دارد: (الف)‌ نظارت همگانی که از جمله از طریق اعمال آرای اکثریت تحقق می یابد؛ (ب) برابری سیاسی شهروندان، که از جمله به این معنی است که هیچ کس به دلیل تعلقات دینی یا تخصص فقهی اش برای تصدی و مدیریت جامعه واجد حق ویژه ای نیست.

او تصریح می کند که دموکراسی مطلوب او باید “سکولار” باشد، یعنی نباید بکوشد تا آمرانه احکام و باورهای دینی را بر جامعه تحمیل کند. کدیور به طور خلاصه نظرش را در این عبارت جمع بندی می کند: “مدل مطلوب حکومتی من حکومت دموکراتیک سکولار است، به این معنا که کلیه نهادها، مقامات، قوانین و تصمیمات آن بدون هیچ استثنائی به شیوه دموکراتیک تعیین می شود، با رأی مردم می آیند، با رأی مردم می روند، تحت نظارت نهادینه مردم در اتاق شیشه ای قرار می گیرند. هیچ امتیاز و حق ویژه ای برای هیچ فرد و صنف و طبقه ای پذیرفته نیست. هیچ مقام مادام العمر و فوق قانون در آن وجود ندارد. همه قوانین با رضایت نمایندگان مردم وضع، تفسیر و نسخ می شوند. حقوق پایه همه شهروندان تضمین می شود، حقوقی که در هیچ شرایطی مطلقا قابل نقض نیست. یکی از این حقوق امکان تبدیل اقلیت به اکثریت است. آزادی در حد موازین بین المللی حقوق بشر در آن رعایت می شود.”

اما حکومت دموکراتیک سکولار کدیور هم لیبرال نیست. از نظر او در لیبرالیسم انسان تماماً و یکسره محق تلقی می شود و در مقابل هیچ منبع ماورایی مکلف بشمار نمی رود. حال آنکه در چارچوب دین، انسان نسبت به خداوند مکلف است، و این تکلیف «محدودیتهایی برای انسان ایجاد می کند.” بنابراین، کدیور گوهر لیبرالیسم، یعنی “حق ناحق بودن”، را فقط با قیودی و در محدوده های معینی برسمیت می شناسد. از نظر او، وقتی که بیان و عمل انسان به عرصه عمومی درمی آید، در آن صورت موضوع داوری قرار می گیرد. و اگر عرف ( و در متن جامعه دینی،”عرف اهل دین”) آن بیان یا عمل را تحمل نکند، در آن صورت باید محدودیتهایی برای آن بیان یا عمل قائل شد. او خصوصا از محدودیتهای دینی در زمینه “آزادی های جنسی، آزادی روابط اجتماعی” یاد می کند، و معتقد است که این محدودیتها موجب می شوند که “آزادی های واقعی و معنوی مردم برقرار بماند و توانایی های دیگر آنها هم شکوفا شود.”

کدیور در مقطعی از سیر تحول فکری اش صریحاً از نظارت بر امور فرهنگی یاد می کند و می گوید: “معتقدم یک جامعه دینی جامعه ای است که به ارزشهای متعالی قائل است و لذا نمی تواند بدون نظارت رها شود لذا به نظارت فرهنگی به طور کلی و اصولی قائل هستم اما نظارت فرهنگی لزوما به معنای ممیزی قبل از نشر نیست.” او به نظارت پس از نشر قائل است. پاره ای قرائن نشان می دهد که کدیور در سالهای اخیر در پاره ای از این نظرات تا حدّی تجدیدنظر کرده است. اما به نظر نمی رسد که تجدیدنظر او تا به آنجا باشد که لیبرالیسم را به مثابه بخش ضروری و انفکاک ناپذیر یک حکومت دموکراتیک مطلوب در متن یک جامعه دینی بپذیرد. به نظر می رسد که از چشم او مهمترین نقصان لیبرالیسم همچنان عبارتست از دیدگاه آن نسبت به مسائل جنسی، یا به تعبیر کدیور، “آزادی های جنسی و آزادی روابط اجتماعی”. یعنی کدیور هم مانند سروش قبح لیبرالیسم را خصوصاً در قلمرو مسائل مربوط به امور جنسی می جوید.

بخش دینی:

اما در مدل مطلوب کدیور رابطه دین و حکومت چگونه تعریف می شود؟ در آثار کدیور هم مانند سروش می توان دو مدل از این رابطه را تشخیص داد: تلقی حداکثری، و تلقی حداقلی.

تلقی حداکثری: در این تلقی حکومت مکلف است اهداف و احکام مسلّم دینی را رعایت کند. کدیور این مدل را «مردم سالاری دینی» می نامد، و معتقد است که بقای این نوع حکومت در گرو دو امر است: “اول، اعتبار دینی‌بودن یا حداقل عدم تنافی با تعالیم دینی. دوم، برخورداری از اعتماد، رضایت و رأی عمومی یا اکثریت مردم.” در این مدل، «کوچکترین امر منافی شرع و ناهمساز با اهداف متعالی دین در آن ممنوع است.” و برای تأمین این مقصود پیشنهاد او این است که “شورایی از عالمان دین به انتخاب شهروندان مسلمان بر رعایت سازگاری با اهداف دین و عدم ناسازگاری با احکام شرع نظارت (و نه ولایت ) دارند.”

البته به اعتقاد او “ضمانت اجرایی” این نظارت عبارتست از “دین داری و ایمان شهروندان.” حتّی در این مدل اجرای صورتی از حکم ارتداد‌ (البته با قیود و شرایطی خاص) پذیرفتنی بشمار می رود: “اجرای حکم ارتداد به بیان و اظهار برمی گردد. آن هم بیانی که معاندانه و مروجانه باشد.” “شما مجاز هستید دین را نپذیرید اما اگر دین را پذیرفتید، خروج از آن ضوابطی دارد. نگفتم مطلقا مجاز نیست، بلکه ضوابطی دارد که اگر احراز عناد و جحد و تمسخر و به بازی گرفتن مؤمنان شد، مجازات آن سنگین خواهد بود.» بنابراین، تلقی حداکثری برای حفظ هویت دینی حکومت قائل به نظارت از بالا بر قوانین و سیاستهای کلان جامعه است.

تلقی حداقلی: اما در سالهای اخیر کدیور هم مانند سروش تقریر کمابیش متفاوتی از نظر خود درباره حکومت مطلوب در یک جامعه دینی عرضه کرده است. در این تقریر تازه، دینی بودن حکومت از دل جامعه می جوشد، یعنی از پایین به بالا تأمین می شود. او میان “اعتبار” قانون و “حقانیت” آن تمایز می گذارد.

از منظر او، “اعتبار” قانون در گرو رأی اکثریت است. اما اعتبار قانونی لزوماً به معنای “حقانیت” آن قانون، یعنی انطباق آن با موازین اخلاقی و دینی نیست. بنابراین، در این تقریر، اگر قانون پشتوانه رأی اکثریت را داشته باشد، معتبر است- ولو آنکه با موازین اخلاقی و دینی ناسازگار باشد- یعنی از منظر دین داران ناحق باشد.

در این شرایط، یعنی در هنگام تعارض میان “اعتبار” و “حقانیت” قانون، “می‌باید به شیوه منطقی با نقد آن قانون افکار عمومی را قانع کنند که معایب آن بیشتر از منافع آن است، تا به رفع و تغییر و اصلاح آن رأی دهند.” بنابراین، در اینجا صفت “دینی بودن” قوانین و حکومت برآیند طبیعی “دینی بودن” جامعه است: “در جامعه‌ای که اکثر آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند هر حکم شرعی که بخواهد در کسوت قانون درآید چاره‌ای ندارد که از صافی رضایت عمومی عبور کند. تا زمانی که افکار عمومی از آن حکم حمایت کردند از اعتبار قانونی برخوردار است و به مجردی که به هر دلیلی آن را نپسندیدند و به تغییر یا رفع آن رأی دادند آن حکم فاقد اعتبار قانونی خواهد شد، اگرچه حقانیت دینی آن چه قبل از وضع و چه بعد از رفع قانونی به‌جای خود باقی است. اسلام نواندیش بر این باور است که هیچ حکم شرعی را با زور نمی‌توان به‌عنوان قانون بر جامعه تحمیل کرد.”

البته مدلول این سخن این است که حکم شرعی را می توان با رضایت اکثریت در عرصه عمومی حاکم کرد.

۲)

اما درباره نظرات سروش و کدیور در خصوص حکومت و رابطه آن با دین چه می توان گفت؟

نخست آنکه، مدل دموکراسی غیرلیبرال سروش و کدیور، در مقایسه با مدل دینی بدیل آن، یعنی ولایت فقیه، قطعاً گامی بلند رو به پیش است. اما آیا دموکراسی غیرلیبرال پیشنهادی ایشان بهترین مدلی است که می توان برای آینده سیاسی ایران در نظر گرفت؟ به نظر می رسد که پاسخ سروش و کدیور مثبت است.

برای مثال، سروش معتقد است که اگر در یک نظام رأی گیری سالم، دموکراتهای مؤمن رأی برتر را بیاورند و بر اریکه قدرت تکیه بزنند “غیردینداران نباید خائف باشند که دینداران دموکرات حق آنها را خواهند خورد، یا قوانینی به تصویب خواهند رساند که آنها را به منزله یک اقلیت درجه دوم در جامعه درخواهند آورد.” و اگر سکولارهای دموکرات (که می توانند همان “دموکراتهای مؤمن” باشند) به قدرت برسند هم “دین داران می توانند آسوده خاطر باشند که به دین، اعتقاد و ارزش هایشان لطمه ای نخواهد خورد.”

البته سروش و کدیور هر دو معتقدند که در متن یک جامعه دینی، این دموکراتهای مؤمن هستند که شانس بیشتری برای کسب قدرت سیاسی دارند. وقتی که اکثریت مطلق جامعه دین دار باشند، طبیعتاً در یک دموکراسی سالم، این “دین داران دموکرات”، یعنی پیروان و قائلان به نظرات سروش و کدیور، هستند که بر اریکه قدرت تکیه خواهند زد. بنابراین، به نظر می رسد که روشنفکران و نواندیشان دینی، تلویحا یا تصریحا، خود و تلقی خویش از حکومت را بهترین بدیل برای آینده سیاسی ایران می دانند. اما آیا این داوری صحیح است؟

به نظرم خوب است که درباره این پرسش کمی تأمل کنیم: از منظر سروش و کدیور، داور نهایی قوانین و سیاستهای کلان، و محدوده آزادی ها در جامعه (هم در تلقی حداکثری، و هم در تلقی حداقلی) همچنان نهایتاً دین است- اما این بار تفسیری نواندیشانه از دین (که به تعبیر سروش، تفسیری تکثرگرایانه، و ملائم با اساس مدرنیت و حقوق بشر مدرن است.)

یعنی از منظر ایشان، دین همچنان معیار نهایی در عرصه عمومی (از جمله عرصه سیاست) می ماند، فقط تفسیر سنتی از دین جای خود را به تفسیری نواندیشانه می دهد. به همین دلیل است که ایشان از دموکراسی سکولار اما غیرلیبرال دفاع می کنند. یعنی مدافع دموکراسی سکولار اما مخالف لیبرالیسم هستند. از منظر لیبرالیسم “حق ناحق بودن” به هیچ قیدی مقید نیست مگر آنکه آن قید بر مبنای عقل عرفی و مصالح عمومی جامعه تعیین و توجیه شود. اما در دموکراسی مطلوب نواندیشان دینی، حقّ ناحق بودن علاوه بر قیود عرفی به قیود دینی (ولو با تفسیر نواندیشانه) هم مقید است. به همین دلیل است که دموکراسی مطلوب سروش و کدیور- در تحلیل نهایی- مقید به قیودی دینی و در شعاع احکام دین است، و به همین اعتبار با لیبرالیسم سازگار نمی افتد.

بنابراین، به نظر می رسد که در مقام عمل تفاوت مهمی میان تلقی حداکثری و حداقلی ایشان از حکومت وجود ندارد. برای روشن شدن این مدعا فرض کنیم که مؤمنان دموکرات بتوانند به اعتبار رأی اکثریت قدرت سیاسی را در اختیار بگیرند (امری که از نظر سروش و کدیور بسیار محتمل می نماید.) اما در اینجا پرسش مهّمی پیش می آید: آیا همان طور که جامعه دینی به طور طبیعی رنگ خود را بر حکومت می زند، حکومت مؤمنان دموکرات هم به طور طبیعی رنگ خود را بر جامعه نمی زند؟

سروش و کدیور از یک سو معتقدند که حکومت باید نسبت به ادیان و افکار جامعه بی طرف باشد، و از طرف دیگر، معتقدند که یک حکومت دموکراتیک در متن یک جامعه دینی لاجرم رنگ آن دین را به خود می پذیرد، و مهمتر از آن “باید” چنان رنگی را بپذیرد، وگرنه دموکراتیک نخواهد بود. به بیان دیگر، حتّی اگر تلقی حداقلی را مبنا قرار دهیم، نظام حقوقی جامعه لاجرم متأثر از دین اکثریت جامعه خواهد شد، و از این طریق رعایت “قوانین قطعی و ضروری اسلام” تأمین می گردد.

بنابراین، تفاوت تلقی حداکثری و حداقلی در نتیجه آن نیست، در شیوه تحصیل آن نتیجه است. هر دو تلقی نهایتاً به آنجا می انجامد که یک حکومت دموکراتیک مطلوب در یک جامعه دینی باید در شعاع قوانین قطعی و ضروری اسلام عمل کند- در تلقی حداکثری حکومت مستقیماً و از بالا مسئول این امر است، در تلقی حداقلی خود جامعه این امر را مستقیماً یا از طریق نمایندگان اش در ساخت قدرت (از پایین؟) متکفل می شود. اما در این صورت آیا حکومتی که به این شیوه رنگ دین را می پذیرد می تواند همچنان نسبت به ادیان و اندیشه های متفاوت جاری در جامعه بی تفاوت بماند؟ یا این حکومت دینی شده لاجرم در شعاع آرمانها و ارزشهای دینی خود بر جامعه حکم می راند و رنگ تلقی خود را از دین بر جامعه خواهد زد؟

به بیان روشن تر، آیا مؤمنان دموکراتی که بر مسند حکومت تکیه می زنند می توانند نسبت به خواست اکثریت مردم در اجرای قوانین و احکام شریعت بی تفاوت بمانند؟ حکومتی که به حکم اکثریت برگزیده می شود، اگر مطالبات آن اکثریت را اجراء نکند، مقبولیت (و بلکه مشروعیت) خود را از دست خواهد داد.

بنابراین، کاملا می توان شرایطی را تصور کرد که حکومت مؤمنان دموکرات نهایتا مجری احکام شریعت شود. یعنی خود را مسئول بداند که دست کم “رعایت قوانین قطعی و ضروری اسلام” را از بالا حراست و تضمین کند. بنابراین، در متن یک جامعه دینی، مؤمنان دموکرات بیش از سایر رقیبان شانس تصرف دموکراتیک قدرت را دارند، اما به محض تصرف قدرت سیاسی برای حفظ مشروعیت و تداوم مقبولیت و حضورشان در ساخت قدرت، باید در مقام حکومت و سیاست ورزی تعهد خود را به دین اکثریت نشان دهند، و دیر یا زود مجری احکام شریعت در جامعه شوند، حتی اگر اجرای آن احکام با حقوق اقلیت جامعه در تعارض باشد.

توجه شود که در آرای سروش و کدیور مشروعیت دموکراتیک در گرو رأی اکثریت است نه رعایت حقوق اقلیتها. البته از منظر ایشان حقوق اساسی شهروندان (مطابق آنچه در اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده) باید محترم داشته شود. اما رعایت حقوق این شهروندان در شعاع درک نواندیشانه ایشان از دین تحقق می یابد. یعنی رعایت این حقوق در جامعه تا آنجا الزامی است که با درک نواندیشانه ایشان از دین سازگار باشد. اما آیا اگر درک نواندیشانه ایشان از دین پاره ای از حقوق یا اقلیتها را برسمیت نشناخت، حکومت دموکراتیک دینی مطلوب ایشان مکلف به رعایت آن حقوق یا ملاحظه منافع آن اقلیتها خواهد بود؟

به نظر می رسد که پاسخ این پرسش منفی باشد. دموکراسی سکولار و غیرلیبرال سروش و کدیور به رعایت حقوق اقلیتها- اگر رعایت این حقوق مغایر احکام شرع باشد- ملتزم نیست، برخلاف دموکراسی لیبرال که خود را در رعایت حقوق اقلیتها به قید شریعت (خواه در تفسیر سنتی خواه در تفسیر نواندیشانه آن) مقیّد نمی داند.

برای اینکه این مدعا روشن شود، مایلم که مثالی بزنم. همانطور که دیدیم، مهمترین نقطه اختلاف دموکراسی مؤمنان دموکرات و دموکراسی لیبرال در قلمرو امور جنسی و سبک زندگی اقلیتها خود را نشان می دهد. بنابراین، تحلیل نظر سروش و کدیور در خصوص اقلیتهای جنسی می تواند روشنگر باشد.

کدیور تصریح می کند که «اصولا همجنس بازی یا همجنس گرایی امری غیر عقلایی و غیرانسانی است و انحراف از مسیر صحیح بشری محسوب می شود.» و می افزاید: « ارتباط جنسی با همجنس در همه ادیان ابراهیمی از جمله اسلام به شدت تقبیح و تحریم شده است. قرآن کریم با شدیدترین لحن ممکن این رویه را تحت عنوان رویه قوم لوط مذمت کرده است. علمای اسلام- اعم از اهل سنت و شیعه- در ممنوعیت شرعی و اشد مجازات همجنس بازان همداستانند.

رضایت طرفین در فعلی که نهی موکد شرعی دارد کارساز نیست. حرمت شرعی لواط و مساحقه و مجازات شدید مرتکبین آنها از احکام ثابت و دائمی شرعی است. روشنفکری دینی در این مسأله که فاقد پشتوانه عقلایی است با اسلام سنتی در حرمت شرعی و اصل مجازات (فارغ از نوع آن) برخورداری [برخوردی؟] مشابه دارد.” و “با صراحت می گویم مسلمانی مطلقاً همجنس گرایی را برنمی تابد و از تمامی طرق موجه برای ریشه کن کردن این انحراف تأسف بار از جوامع انسانی کوشش می کند.”

نکته مهم در اینجا این است که کدیور مطلقا وارد بحث علمی و فلسفی درباره همجنس گرایی نمی شود، و آن را بر مبانی صرفا درون دینی تقبیح می کند. و بر همان مبانی درون دینی است که همجنس گرایی را از جمله امور ناحقی می داند که نباید با آن (دست کم در عرصه عمومی) مماشات کرد. البته کدیور در سالهای اخیر تاحدّی از خشونت زبانی خود نسبت به اقلیتهای جنسی کاسته است، و درباره نظرات خود در این خصوص تجدیدنظرهایی کرده است.

برای مثال، هرچند که او همچنان حکم تکلیفی حرمت مناسبات همجنس گرایانه (یا به تعبیر او “لواط” و “مساحقه”) را امری مسلم می داند، اما در حکم وضعی آن مناسبات تجدید نظر می کند و به تصریح می نویسد: “همجنسگرایی چه بیماری باشد، چه امری طبیعی، قابل مجازات نیست.” ظاهراً در اینجا مقصود کدیور از “مجازات” عمدتاً حکم اعدام است که در فقه شیعی برای مناسبات همجنس گرایانه (تحت شرایطی خاص) در نظر گرفته شده است. اما کدیور معتقد است که “جامعه ای که چنین روابطی را مخل اخلاق عمومی می داند حق دارد برای این افراد محدودیتهایی را برای حفظ اخلاق عمومی مطابق قانون اعمال کند.” اما در جای دیگر، به جای “حق دارد” از تعبیر “موظف است” استفاده می کند: “جامعه ای که اینگونه روابط جنسی را ناهنجاری و اختلال در اخلاق عمومی می داند موظف است در کنار وضع قوانین محدود کننده تسهیلات لازم برای تغییر جنسیت را برای این افراد فراهم کند.”(۲۶) یعنی کدیور جامعه (و به تبع آن حکومت) را “موظف” می داند که برای محدود و مهار کردن اقلیتهای جنسی قوانینی تصویب کند، و بدتر از آن، آنها را به “تغییر جنسیت” برانگیزد.

سروش هم بدون آنکه بحث محتوایی روشن و دقیقی را درباره شأن اخلاقی مناسبات همجنس گرایانه مطرح کند، قبح اخلاقی این مناسبات را مفروض می گیرد، و به رسمیت شناختن این مناسبات را در جهان غرب از نشانه های زوال و بیماری لیبرالیسم و طمع ورزی کاپیتالیسم می شمارد. به اعتقاد او، در جهان امروز مردم تابع امیال و هوس های خود شده اند، و هوس های خود را حق می شمارند و بر آن مبنا عمل می کنند. پس از آن گروهی از راه می رسند و برای آن هوسها مبانی اخلاقی می تراشند.

او سه مثال از این گونه هوس رانی های اخلاقاً ناروا را که در جهان جدید تحت عنوان “حق” روان شده است نام می برد: پورنوگرافی، همجنس گرایی، و خیانت در روابط زناشویی. او درباره این مصادیق می گوید: “اینها الان جزو چیزهایی است که جزو حقوق شمرده می شوند یعنی کسی بخاطر ارتکاب اینها مستوجب ملامت یا مستوجب عقوبت شمرده نمی شود.” به دنبال این حق سازی ها، به اعتقاد سروش، نظام سرمایه داری هم از راه می رسد و این گونه مناسبات را تبدیل به کالاهای سودآور می کند، و به این ترتیب بنیان این رفتارهای غیراخلاقی را در جامعه مستحکم می سازد. او سپس از داوری آیندگان در خصوص “این تفاله ها و زباله ها” ابراز نگرانی می کند.

روشن است که از نظر سروش و کدیور همجنس گرایی از منظر دینی نارواست، و ظاهرا از نظر ایشان این حکم از جمله احکام قطعی و مسلّم اسلام است. اکنون آیا مؤمنان دموکرات پیرو نظر سروش و کدیور وقتی که بر اریکه قدرت تکیه بزنند، از امکانات قدرت سیاسی برای مهار و سرکوب اقلیتهای جنسی در عرصه عمومی بهره نخواهند برد؟

از آنجا که تفسیر نواندیشانه ایشان از دین حقوق اقلیتهای جنسی را به صفت اقلیت جنسی برسمیت نمی شناسد و آن را از جمله “ناحق های مداراناپذیر” می داند، کاملا‌ً طبیعی است که گمان کنیم حکومت مؤمنان دموکرات خود را “موظف” بداند که به مدد قدرت سیاسی اش، حقوق و آزادیهای انسانی و مدنی اقلیتهای جنسی را در جامعه محدود کند. البته حقوق و شأن اخلاقی اقلیتهای جنسی همیشه می تواند در جامعه موضوع گفت و گو و ردّ و قبول باشد. اما آنچه در اینجا مهم است این است که کسانی در ساخت قدرت سیاسی، بر مبنایی یکسره دینی، و بدون ارجاع به هیچ بحث و استدلال علمی، گروهی از انسانها را از متن جامعه طرد و از پاره ای حقوق انسانی و مدنی شان محروم کنند.

۳)

اما درباره نقش و جایگاه روشنفکران یا نواندیشان دینی در آینده سیاسی ایران چه می توان گفت؟ به نظر می رسد که سروش و کدیور معتقدند که روشنفکران و نواندیشان دینی بهترین گزینه های سیاسی در آینده سیاسی ایران هستند، چرا که هم شانس بیشتری برای کسب اکثریت آراء در متن یک جامعه دینی دارند، و هم حضور ایشان در ساخت قدرت سیاسی دین داران و غیردین داران را به یک اندازه خرسند می کند.

اما به نظر من مشارکت و حضور مستقیم نواندیشان دینی در ساخت قدرت سیاسی تصمیمی پرخطر و خطاست. زمین سیاست در جامعه ایرانی تا حدّی به نفع دین داران شیب دار است. روحانیت مدافع اسلام سیاسی از این شیب بهره برد و پس از به قدرت رسیدن قواعد بازی سیاست را یکسره به نفع خود تغییر داد، و داوران بازی را هم از میان عوامل وفادار به خود برگزید. نواندیشان دینی، مانند سروش و کدیور، به حق به قواعد ناعادلانه و داوران و داوری های جانبدارانه در زمین بازی سیاست ایران اعتراض کردند، و در نظرات خود کوشیدند طرحی از حکومت به دست دهند که در آن قواعد بازی سیاست تا حدّ زیادی منصفانه تنظیم شود و داوران بی طرف برای نظارت بر بازی انتخاب شوند.

اما سروش و کدیور همچنان مایلند که از شیب زمین بازی به نفع بازیکنان دین دار بهره بجویند. سروش و کدیور هر دو توجه دارند که در بازی سیاست ایران، حتی اگر قواعد بازی منصفانه و داوران ناظر بی طرف باشند، زمین بازی به نفع بازیکنان دین دار شیب دارد، و به احتمال زیاد تیم ایشان از رقابت های سیاسی برنده بیرون خواهد آمد. اما حقیقت این است که یکی از مشکلات اساسی سیاست در ایران معاصر همین “شیب” پیشین زمین به نفع دین داران است. در غیاب نهادهای سیاسی و مدنی مستقل از دولت که بتواند انحرافات و سوءاستفاده های حاکمان را از قدرت سیاسی مهار کند، مؤمنان دموکرات، دیر یا زود، در معرض آن خواهند بود که از شیب موافق زمین بازی سیاست به سود خود بهره برداری های ناروا بکنند. (اتفاقی که برای مثال، در ترکیه اردوغان شاهد آن هستیم .)

بنابراین، به نظرم بهترین خدمت سیاسی نواندیشان دینی و هواداران ایشان آن است که در بیرون ساخت قدرت و در متن جامعه مدنی به عرصه سیاست خدمت کنند. یعنی بکوشند نفوذ خود ( یعنی شیب موافق جامعه) را نه برای تحکیم پایه های قدرت سیاسی خود که برای تحکیم نهادهای مدنی مستقل و قدرتمند به کار گیرند. و از نفوذ و نیروی اجتماعی خود نه برای پیروزی بر رقیب سیاسی که برای تضمین سلامت بازی سیاست در جامعه بهره بجویند. یعنی به تقویت نیروهای سیاسی مستقل ناظر بر دولت، از جمله مطبوعات و رسانه های مستقل و آزاد، کمک کنند.

بنابراین، به نظر من با توجه به آنکه ساخت سیاسی در جوامع دینی غالبا چندان پیشرفته نیست، و جامعه مدنی مستقل از دولت بسیار رنجور و نحیف است، و زمین بازی سیاست به نحو پیشین شیب ملایم یا گاه شدیدی به سود بازیکنان دین دار دارد، حکومت مؤمنان دموکرات دیر یا زود با یک دو راهی روبرو می شود: یا باید برای کسب و حفظ قدرت سیاسی تعهد خود را به دین و هواداران دین باور خود تقدم بخشد و دیر یا زود (مثلا از طریق نقض حقوق اقلیتها) به شیوه های غیردموکراتیک متوسل شود و ماهیت دموکراتیک و سکولار خود را نفی کند؛ یا باید به تعهد خود نسبت به دموکراسی و سکولاریسم تقدم بخشد، و دغدغه های دینی خود و هوادارانش را فرو بنهند.

به نظر می رسد که حکومت مؤمنان دموکرات به دلیل غیر لیبرال بودن نطفه فروپاشی خود را در دل می پروراند.

.


.

فایل pdf این مقاله- به همراه پانوشت‌ها

.


.

روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران»

.


.

+ مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» از آرش نراقی • فیزیک تک
فیزیک تک – مسئول استخبارات طالبان در هرات دستگیر شد
6 ساعت پیش ارسال شده

 

مسئول استخبارات طالبان در ولایت هرات به همراه دو تن از همکارانش توسط ریاست امنیت ملی این ولایت بازداشت شدند.

تاریخ انتشار : شنبه ۳۰ سرطان ۱۳۹۷ ساعت ۱۱:۲۰

مسئول استخبارات طالبان در هرات دستگیر شد

به گزارش فیزیک تک فیزیک تک، در خبرنامه که از سوی امنیت ملی هرات در دسترس رسانه‌ها قرار گرفته، آمده‌است که کارمندان این اداره شخصی که از مدتی به این طرف به عنوان مسئول استخبارات طالبان در ولایت هرات تعیین شده بود را دستگیر کردند.
بربنیاد این خبرنامه، به همراه این شخص، دو تن دیگر هم بازداشت شده‌اند.
در این خبرنامه ذکر شده‌است که فرد بازداشت شده در ۱۵ مورد ماین گزاری و شش مورد حمله تروریستی بر پاسگاه امنیتی در ولسوالی‌های شیندند، گلران، کهسان و زنده جان ولایت هرات نقش اساسی داشته‌است.
همچنین در ادامه آمده‌است که این شخص در سقوط میل ۶۸ کندک دوم سرحدی ولسوالی شیندند هرات هم دست داشته‌است.
براساس گفته‌ها، کارمندان امنیت ملی هرات وی را از مرکز شهر هرات دستگیر کردند.
در این خبرنامه درج شده‌است که فرد بازداشت شده به جرم خود اعتراف کرده و بعد از تحقیقات بیشتر دو تن از همکارانش هم توسط امنیت ملی هرات دستگیر شدند.
قابل ذکر است که این افراد باشندگان ولسوالی شیندند هرات هستند.
مرتضی کریمی، خبرنگار فیزیک تک هرات

 

 

+ فیزیک تک – مسئول استخبارات طالبان در هرات دستگیر شد
دلفین‌ها می‌توانند ریشه‌های یائسگی را آشکار سازند
8 ساعت پیش ارسال شده

تا آنجا که ما می‌دانیم، فقط چهار گونه یائسگی را تجربه می‌کنند: انسان‌ها، نهنگ‌های قاتل، نهنگ‌های خلبان باله کوتاه و نهنگ‌های قاتل دروغین. پس این فرآیند بیولوژیکی نادر، که زنان را از بارداری ناتوان می‌کند، چگونه تکامل یافته است؟ مطالعه جدیدی از یک گونه بدون یائسگی – دلفین پوزه دراز – ممکن است برخی از پاسخ‌ها را داشته باشد.

دلفین‌های پوزه دراز از جوانان خود، بیش از بسیاری از پستانداران – گاهی اوقات بیش از ۸ سال برای آخرین فرزندها- مراقبت می‌کنند. دکتر Caitlin Karniski، دانشجوی جورج تاون دانشگاه در واشنگتن دی سی، می‌گوید:

و به دلیل اینکه آن‌ها به cetaceanها (گروه‌هایی هستند شامل نهنگ‌ها و دلفین‌ها) بسیار نزدیک هستند، که دچار یائسگی می‌شوند، یک گونه خوب برای بررسی ریشه‌های یائسگی هستند.

بنابراین او و دیگر دانشمندان به یک مجموعه داده‌های منحصر به فرد تبدیل شدند: بیش از ۳۴ سال مشاهدات از ۲۲۹ دلفین ماده و ۵۶۲ فرزند آن‌ها که در ساحل میمون میا در غرب استرالیا زندگی می‌کنند. ماده‌ها معمولا ۱۱ ساله که بودند اولین فرزند خود را به دنیا آورده‌اند و سپس در وقفه‌های طولانی‌تر تا قبل از آخرین زایمان ثبت شده‌شان، معمولا در اوایل دهه ۴۰ زندگیشان، فرزند به دنیا آوردند. (این دلفین‌ها به طور متوسط تا اواسط دهه ۴۰ سالگی زندگی می‌کنند.)


مقاله مرتبط: آیا رژیم غذایی می‌تواند یائسگی را به تأخیر بیندازد؟


فرزندان متولد شده در مادران مسن بیشتر از فرزندان مادران جوان، می‌میرند؛ فرزندان متولدشده در سنین بالا احتمالا تا سن ۳ سالگی می‌مردند. فاصله بین زایمان‌ها نیز با افزایش سن در زنان، افزایش می‌یابد؛ این تغییری است که در شامپانزه‌ها، ماکارا باربارا و عنترهای همدریا ثبت شده است.

برای کمک به حصول اطمینان از بقای فرزندان آخر، مادران مسن‌تر، پرستاری بیشتری از آن‌ها می‌کنند و دیرتر از شیر می‌گیرند و این امر در مطالعه دلفین‌های کارنیسکی اتفاق افتاده است. مادران دلفین به طور متوسط فرزندانشان را در ۴ سالگی از شیر گرفتند. اما مادرانی که فرزندانشان در سنین بالا به دنیا آمده‌اند، از فرزندانشان طولانی‌تر از زادگان زود متولد شده پرستاری کردند، به طور متوسط تقریبا ۵ سال؛ کارنیسکی می‌گوید که برخی از آن‌ها برای بیش از ۸ سال پرستار هستند – شاید به عنوان راهی برای جبران احتمال این که آن‌ها دیگر فرزندی نخواهند داشت.


مقاله مرتبط: آن‌چه در مورد یائسگی و بارداری باید بدانید!


کارنیسکی و همکارانش در پرونده‌های انجمن سلطنتی ب گزارش کرده‌اند که‎ این رشد مراقبت‌های مادری مادران مسن تر، همراه با کاهش باروری ناشی از پیری، ممکن است در طول زمان باعث ایجاد یائسگی شود. از آنجا که فرزندان دیر متولدشده احتمال بیشتری دارد که بمیرند، در نهایت باعث می‌شود که مادر بیشتر انرژی خود را روی فرزندان موجود خود در سرمایه گذاری کند، تا اینکه به تولیدمثل ادامه یابد.
کارنیسکی می‌گوید:

مادران زاده‌های خود را برای تغذیه، نحوه شکار و محافظت از شکارچیان آموزش می‌دهند. مادران مسن‌تر که در این وظایف به اندازه کافی خوب نیستند، ممکن است که در عوض زاده‌های خود را برای مدت بیشتری پرستاری کنند “حراست از دارایی‌های موجود”؛ و اطمینان حاصل کنند که آخرین زاده آن‌ها زنده می‌ماند.

اندرو فوئت، متخصص محیط زیست تکاملی در دانشگاه بنگور در انگلستان، موافق این نظر است. او می‌گوید:

[این مطالعه] به درک ما می‌پردازد که چرا در بعضی از گونه‌ها مانند انسان‌ها و نهنگ‌های قاتل، زن‌ها تولید مثل مجدد را متوقف می‌کنند و به جای آن در فرزندان موجود خود سرمایه گذاری می‌کنند.

کار جدید نیز اولین بار است که نشان می‌دهد که در برخی از پستانداران دریایی، در مادران مسن میزان بقای کمتری از نوزادان دیده می‌شود که در پستانداران روی خشکی بیشتر صادق است.

لورن برنت، یک رفتارشناس در دانشگاه اکستر انگلستان، اضافه می‌کند که این یک چالش است که سعی می‌کند سن باروری را از تغییرات مرتبط با سن در مراقبت‌های مادران تشخیص دهد، زیرا در هر دو راه‌های هورمونی و شیمیایی اعصاب، پایه هستند. اما با این پرسش‌ها، دانشمندان به بحث و گفت و شنود روزهای گذشته ادامه دادند.

+ دلفین‌ها می‌توانند ریشه‌های یائسگی را آشکار سازند
فیزیک تک – فرمانده پولیس ولسوالی شولگره در کمین طالبان زخمی شد
9 ساعت پیش ارسال شده

 

مقام های محلی در ولایت بلخ تایید می‌کنند که فرمانده پولیس ولسوالی شولگره این ولایت در یک کمین طالبان زخمی شد.

تاریخ انتشار : شنبه ۳۰ سرطان ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۱۹

فرمانده پولیس ولسوالی شولگره در کمین طالبان زخمی شد

امیر محمد وقار ولسوال ولسوالی شولگره ولایت بلخ می‌گوید که شب گذشته طالبان یک کمین را در ساحه‌ی قزل قدوق این ولسوالی افراز کرده‌اند.
وی با بیان اینکه این کمین به هدف قرار دادن سید عارف اقبالی فرمانده پولیس ولسوالی شولگره بوده است؛ افزود: «در این رویداد ۵ نیروی امنیتی بشمول فرمانده پولیس شولگره زخمی شده‌اند.»
به گفته‌ی آقای وقار یک نفر از محافظان فرمانده پولیس کشته شده است.
نامبرده تصریح کرد: «آنان برای راه‌اندازی یک عملیات نظامی در منطقه مرزی میان ولسوالی شولگره و چمتال می‌رفتند که با کمین طالبان برخورد‌اند.»

ولسوال ولسوالی شولگره نیز می‌گوید که تلفات به مخالفان مسلح وارد شده اما آمار دقیق آن مشخص نمی‌باشد.

شولگره از ولسوالی‌های نسبتا ناامن در ولایت بلخ است که در برخی از روستاهای این ولسوالی مخالفان مسلح دولت حضور دارند و هر از گاهی با نیروهای امنیتی افغان درگیر می‌شوند.

سید حبیب الله نجفی زاده/ خبرنگار فیزیک تک فیزیک تک در شمال افغانستان (مزارشریف)

گزارشگر : سید حبیب‌الله نجفی‌زاده

 

 

+ فیزیک تک – فرمانده پولیس ولسوالی شولگره در کمین طالبان زخمی شد
دانلود آهنگ فرهاد مرد تنها
10 ساعت پیش ارسال شده

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • آپ موزیک به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ فرهاد مرد تنها

موزیک ماندگار مرد تنهای شب با صدای فرهاد مهراد همینک از آپ موزیک

Exclusive Song: Farhad Mehrad – “Ye Mard” With Text And Direct Links In UpMusic

farhad دانلود آهنگ فرهاد مرد تنها

متن موزیک مرد تنها با صدای فرهاد مهراد:

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

با صدایه بی صدا

مثلِ یه کوه بلند ، مثلِ یه خواب کوتاه

ی مرد بود ، یـــه مرد ، با دسـتای فَـقـیـر

با چِشـمهـای مَحــروم ، با پـاهـای خَـسـته

ی مرد بود ، یـــه مرد ، شَب با تابوتِ سیاه

نشـست تـویِ چشـمـهاش ، خـاموش شـد سِـتاره

افتاد روی خــاک ، سـایـه‎اش هـم نـمی‌موند

هرگز پشت سرش ، غمگین بود و خسته

تنهایِ تنها ، با لـبـهـای تـشـنه

به عکس یک چشمه ، نرسید تا ببینه

قطره ،  قطره، قطره‌ی آب ، قطره ی آب

در شبه بی طپش ، این طرف ، اون طرف

می‌افتاد تا بشنوفه ، صدا ، صدای پا ، صدای پا

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

فرهاد مرد تنها

دانلود آهنگ فرهاد مرد تنها

+ دانلود آهنگ فرهاد مرد تنها
دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم
11 ساعت پیش ارسال شده

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • آپ موزیک به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم

آپ موزیک برای شما عزیزان آهنگ آرمین زارعی بنام دمش گرم را آماده کرده است

تنظیم کننده : مسعود جهانی

Exclusive Song: Armin Zarei – “Damesh Garm” With Text And Direct Links In UpMusic

gh دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

قسمتی از متن ترانه : 

دمش گرم انقد اضافه کاری اين اواخر داشت


که نميشد جمعش کرد ، رفت رابطه رو کمش کرد


ولي باز دمش گرم

UpMusicTag دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم
وجودم رو پر از تنش کرد
گفت نميخوامت من عشقم
اوايل سخت بود برام ، ولی بعد افتاد از چشمم

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

آرمین زارعی دمش گرم

دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم

+ دانلود آهنگ آرمین زارعی دمش گرم
برای اولین بار: ایمپلنت بی‌سیم ساطع‌کننده نور در بدن که سرطان را از بین می‌برد
11 ساعت پیش ارسال شده

دستگاه جدید ساطع‌کننده نور که قابل ایمپلنت در بدن می‌باشد، می‌تواند برای درمان سرطان به کار برده شود.

فوتودینامیک‌تراپی که اخیرا برای درمان برخی سرطان‌ها استفاده می‌شود، مستلزم این است که بیماران از داروهایی استفاده ‌کنند که سلول‌ها را نسبت به نور آسیب‌پذیر می‌کند. سپس، پزشکان حدود ۱۰ الی ۴۵ دقیقه به تومور نور می‌تابانند. اگر تومور داخل بدن باشد، از لوله‌ای انعطاف‌پذیر به نام اندوسکوپ استفاده می‌کنند.

یکی از مشکلات این است که اگر تومور در ارگانی مانند مری یا ریه که در حال حرکت است، قرار گرفته باشد، تابش نور نامنظم می‌شود که باعث دشواری کنترل دوز خواهد شد. اگر دوز خیلی کم باشد، درمان اثر نخواهد کرد و اگر خیلی بالا باشد، می‌تواند با گرم کردن بیش از حد به بافت‌های سالم آسیب برساند.

برای غلبه بر این مشکل، برخی از محققان سعی کردند که روشی را برای انتقال نور با شدت کم‌تری برای مدت طولانی‌تر از طریق ایمپلنت فیبرهای نوری به داخل بدن توسعه دهند. اما نگه داشتن منبع نور در محل مناسب چالش برانگیز است: شکاف‌های جراحی نمی‌توانند برای ارگان‌های حساس مانند مغز و کبد ویا ارگان‌هایی مانند پوست و روده که حرکت می‌کنند، مورد استفاده قرار گیرند.

اکنون Toshinori Fujie در دانشگاه Waseda ژاپن و همکارانش، دستگاهی را ساخته‌اند که بین دو ورقه نازک و چسبناکی قرار می‌گیرد که آن را به بدن متصل می‌کنند. این ورقه‌ها با پلیمری چسبناک از جنس پروتئین‌های موجود در پاهای ماسل (صدف دو کپه‌ای) پوشیده شده‌اند.


بیشتر بخوانید:


کوچک شدن تومورها

این دستگاه از تراشه‌ LED تشکیل شده است که بدون سیم از طریق NFC شارژ می‌شود -تکنولوژی به کار برده شده در پایانه‌های پرداخت بدون تماس- بنابراین، نیازی به ایمپلنت باتری در بدن وجود ندارد.

هنگامی که تیم دستگاه را در زیر پوست موش‌هایی که قبلا به آن‌ها تومور داده شده بود، قرار دادند، توسط نانوورقه‌های چسبناک در جای خود نگه داده شدند. این امر محققان را قادر ساخت تا به مدت ۱۰ روز به تومور نور بتابانند. از نوری با شدت هزار برابر کم‌تر از مقداری که به‌طور معمول در فوتودینامیک‌تراپی به کار برده می‌شود، استفاده کردند.

به موش‌ها داروی فوتوفرین (photofrin) که سلول‌ها را نسبت به نور حساس می‌کند، داده شد و سپس تحت تراپی نور قرمز یا سبز قرار گرفتند. رشد تومورها در موش‌هایی که تحت درمان با نور قرمز بودند، در مقایسه با موش‌هایی که نورتراپی دریافت نمی‌کردند، به میزان قابل توجهی کاهش یافت. حتی نور سبز اثر قوی‌تری در کوچک کردن تومورها داشت.

Fujie می‌گوید این دستگاه می‌تواند به‌ویژه برای درمان سرطان ارگان‌های حساس مانند مغز و پانکراس که جراحی یا رادیوتراپی (پرتودرمانی) خطرناک است، مفید باشد.

+ برای اولین بار: ایمپلنت بی‌سیم ساطع‌کننده نور در بدن که سرطان را از بین می‌برد
تمامی حقوق مطالب برای وبسایت فیزیک تک محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع و شرعا حرام می باشد.
تمامی حقوق مطالب برای وبسایت قدرت گرفته از : بک لینکس